KENDİM OLMALIYIM

kendimi-470x260İnsanın kendisi olmasına en büyük engel, çevresindeki öteki insanlardır. Çünkü insanların en büyük zevki, öteki insanları kendilerine benzetmektir.”
Başkaları “böyle” olmamızı istiyor diye mi “böyleyiz”? Başka bir deyişle, hayatımıza başkalarının idealleri mi yön veriyor?
Sizi tanımlayan temel özelliklerin neler olduğunu düşündünüz mü? Bu temel özellikler tıpkı en yakınınızdaki diğer insanlarınki gibiyse eğer, bu aynılığı, bu “kesin doğruluğu” hiç sorguladınız mı?
“Uzun bir günün, hatta akşamın ardından insanın yalnız başına kalıp, kendi koltuğuna oturup kendisi olabilmesi, yıllar süren uzun ve maceralı bir yolculuktan sonra yolcunun kendi evine dönmesine benziyor.”
Her geçen gün kalabalıklaşan dünyada çoğalıyor yalnızlığımız, tüm insani değerlerimiz hızla kayboluyor ve köşeye sıkıştırılıyor duygularımız. İyiye ve güzele dair ne varsa inandığımız, kirletiliyor.. Daha anne karnındayken başlıyor bizim için yazılan çirkin oyunlar,bize verilen rolü oynamak zorunda kalıyoruz, hayatımız çalınıyor en sevdiklerimiz tarafından. Çocukluğumuzdan bu yana yaşamak istediklerimizi değil de bize yakıştırılanı yaşıyoruz. İçimizdeki her duygu bastırılıyor korku hariç. İyilikten korkuyoruz, sevmekten, sevilmekten, paylaşmaktan… Atacağımız her adım engelleniyor korkularımızla ve sahte hayatlar yaşanıyor hepimizin dahil olduğu… İçtenlikle sarılamıyoruz sevdiklerimize, arkasında kirli oyunlar arıyoruz her gülümsemenin, inancımızı kaybediyoruz. Doğuştan varolan saf ve temiz duygularımızı gizliyoruz derinlere.. Kendimizi temize çekmek ihtiyacı duyduğumuz anlarda çıkarıyoruz tozlanmış duygularımızı, nasıl kullanılacağımızı bilmiyoruz ve önce kendimizi kandırıyoruz.
İçten olmayan hiçbir eylemi doğru bulmuyorum ve içten gelmeyen hiçbir yardımı iyilik saymıyorum ben… Sevmek içten gelmeli,süslü sözler söylemek aşk değildir. Paylaşmak ama her şeyi iyiyi kötüyü hayata dair her şeyi paylaşabilmek gerekir. Oysa biz dahil olamıyoruz hayata ve sadece seyrediyoruz dünyayı. Hayat bize değmeden akıp gidiyor çünkü korkuyoruz fakat gülmek kadar ağlamanın da hayata dair olduğunu ve bu gerçeğin dışında kalarak yaşayamayacağımızı unutuyoruz çoğumuz.
Korkuyoruz..
Evet biz gerçek hayattan korkuyor ve sahte hayatlar yaşamayı tercih ediyoruz. Hiçbir duygu bize ait değil ve hiçbir fikrimiz yok belki sadece olması gerektiği gibi yaşıyoruz fakat olması gerekenler bizim istediklerimiz ( hayallerimiz ) değil.
Her insan hayatı kendi bildiği gibi yaşamalı, herkesin gittiği yoldan gitmek doğru bile olsa ( ki bu tartışılır ) kendi seçiminiz olmayan bir doğru sizi ne kadar tatmin edebilir ki! Yanlış yapacaksak bile bu bizim yanlışımız olmalı. Doğrularımız kadar yanlışlarımızı da görüp ve her halimizle kendimizi sevmeliyiz, sonrası kendiliğinden gelecektir zaten. Kendimiz kadar insanları, bütün canlıları, doğayı, hayatı seveceğiz ve o zaman bu dünyada sadece yaşamak zorunda olan bir varlık değil de yaşamayı bilen ve seven bir insan olacağız…

Paylaşarak Bize Destek Olabilirsin...Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Spam Kontrol: